ΚΑΛΕΣΜΑ ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΠΡΥΤΑΝΕΩΝ ΣΤΟΝ ΒΟΛΟ
Στα τέλη του Ιανουαρίου θα πραγματοποιηθεί η εξ αναβολής Σύνοδος των Πρυτάνεων στον Βόλο, εν μέσω της πρωτοφανούς εφαρμογής του μέτρου των διαγραφών που αφορά πάνω από 300.000 φοιτητές/-τριές οι οποίοι/-ες έχουν ήδη σβηστεί από τα μητρώα των πανεπιστημίων, την ίδια ώρα που κράτος και πρυτάνεις προσπαθούν να παγιώσουν τη συνθήκη καταστολής στους χώρους ασύλου, με την απόπειρα διεξαγωγής πειθαρχικών σε φοιτητές/-τριές της Αρχιτεκτονικής σχολής του ΕΜΠ, η οποία τελικά απέτυχε έπειτα από δύο αλλεπάλληλες μαζικές συγκεντρώσεις, με την τοποθέτηση καμερών ασφαλείας στα πανεπιστήμια, και με τη σταθερή πλέον απαγόρευση διεξαγωγής πολιτικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων σε πανεπιστημιακούς χώρους.Οι διαγραφές φοιτητών/-τριών, είναι ένα μέτρο που όχι απλώς δεν αποκόπτεται από την ευρύτερη κρατική επίθεση που συντελείται στην Παιδεία, αλλά αναδεικνύει και την πραγματική της φύση. Εν μέσω της νεοφιλελεύθερης επέλασης, τόσο το πανεπιστήμιο όσο και το σχολείο δε πρέπει απλώς να προσαρμόζονται στις ανάγκες των επιχειρηματικών συμφερόντων, αλλά να μετατρέπονται και τα ίδια σε επιχειρήσεις που θα λειτουργούν σύμφωνα με τους νόμους των αγορών. Έτσι η μόρφωση θα πρέπει να μετατρέπεται σε ένα εργαλείο για την οικονομική ανάπτυξη και μόνο, αφήνοντας πίσω τα «βαρίδια» που δεν μπορούν να συμβαδίσουν με τους ρυθμούς που η "ανάπτυξη" αυτή απαιτεί. Η διαδικασία της εκπαίδευσης αντί να βασίζεται σε μια μέθοδο αμφισβήτησης, διαλόγου και ζύμωσης, μπαίνει σε ένα καθεστώς εντατικοποίησης, με μοναδικό σκοπό το να παράξει τους επόμενους τεχνοκράτες που θα χρειαστεί η οικονομία, μέσα από γραμμές παραγωγής πειθήνιων και υπάκουων εξειδικευμένων εργατών, που δε θα φέρνουν αντιρρήσεις για τη ζωή και τον κόσμο που τα αφεντικά τους τούς έχουν ετοιμάσει.
Το ίδιο το μέτρο παράλληλα είναι βαθύτατα ταξικό, βάλλοντας τόσο το κομμάτι αυτό των φοιτητών/-τριών που αναγκάζεται να δουλέψει παράλληλα με τις σπουδές του όσο και αυτό που δε θα μπορεί να πληρώσει για ιδιαίτερα ή φροντιστηριακά μαθήματα. Το μέτρο αυτό εφαρμόζεται σε μια συγκυρία που ταυτίζεται με την επιχειρούμενη ίδρυση των πρώτων ιδιωτικών πανεπιστημίων, σύμφωνα με τον νόμο Πιερρακάκη που ψηφίστηκε το 2024, εν μέσω ενός από τα μαζικότερα φοιτητικά κινήματα των τελευταίων χρόνων, το οποίο βρισκόταν στις κατειλημμένες σχολές και στους δρόμους όλης της χώρας για δυο μήνες. Με τον πιο απροκάλυπτο τρόπο γίνεται πλέον ξεκάθαρο πως ταυτόχρονα με την οργανωμένη επίθεση που δέχονται όσοι και όσες φοιτούν στα δημόσια ΑΕΙ, η οποία σε συνδυασμό με την ευρύτερη οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα αμφισβητεί ευθέως ακόμα και τη δυνατότητα των σκληρότερα εκμεταλλευόμενων κοινωνικών κομματιών να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους, ανθίζει με την στήριξη του Κράτους μια παράλληλη μορφή εκπαίδευσης στα νεοϊδρυθέντα ιδιωτικά πανεπιστήμια, στα οποία εκείνοι που έχουν την οικονομική δυνατότητα να σπουδάσουν θα αντιμετωπίζουν μια πολύ πιο ανώδυνη καθημερινότητα, εφόσον συνεχίζουν να καταβάλουν τα δίδακτρα. Ακόμα, φανερώνεται και η πρόθεση του κράτους να δημιουργήσει το ίδιο την απαιτούμενη πελατεία που χρειάζεται το Κεφαλαίο της ιδιωτικής εκπαίδευσης ενώ κάνει ακόμα τα πρώτα του βήματα στον χώρο της Τριτοβάθμιας, πετώντας έξω από το κρατικό εκπαιδευτικό σύστημα εκατοντάδες χιλιάδες φοιτητές/-τριές, ένα σημαντικό κομμάτι των οποίων θα απορροφηθούν με το αζημίωτο στα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Έτσι, γίνεται όλο και εμφανέστερο το πως οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ, το Κράτος και το Κεφάλαιο προσπαθούν όλο και περισσότερο να περιορίσουν τη διασπορά της γνώσης και της επιστήμης στα πληβειακά στρώματα της κοινωνίας, και εγκολπώνοντας τις εντός τους να τις χρησιμοποιούν ως ένα όπλο για τη διαιώνιση της κυριαρχίας τους.
Παράλληλα, τόσο οι διαγραφές όσο και το νέο πειθαρχικό δίκαιο έρχονται για να ενταχθούν στην κατασταλτική φαρέτρα του κράτους, ώστε οι αντιστάσεις που υψώνονται και θα υψώνονται ενάντια στο ίδιο και τις πολιτικές του να συντρίβονται. Τα πανεπιστήμια ως χώροι ασύλου έχουν καθ’ όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης αποτελέσει τόσο χώρους πολιτικής σκέψης και δράσης, στεγάζοντας ευρύτερα κοινωνικά κομμάτια εντός τους που δε βρήκαν χώρο στην καθεστωτική πολιτική σκηνή (εργάτες, νεολαίους, μετανάστριες) όσο και ορμητήρια αγώνων που έθεσαν τον ίδιο τον κόσμο του κράτους και του καπιταλισμού στο στόχαστρο, δίνοντας σάρκα και οστά σε επαναστατικές ιδέες και πρακτικές, που αποδεικνύουν πως πράγματι ένας άλλος κόσμος, βασισμένος στις αρχές της αλληλεγγύης, της αλληλοβοήθειας και της ισότητας είναι εφικτός -αρκεί εμείς να τον οικοδομήσουμε συλλογικά. Η επίθεση αυτή λοιπόν έχει ένα πολύ βαθύτερο αίτιο, την επίθεση στα θεμέλια των κοινωνικών αντιστάσεων και κινημάτων, αλλοτριώνοντας το ρόλο που έχει παίξει το πανεπιστήμιο στην σύγχρονη ιστορία των αγώνων ως το σπίτι των απανταχού αγωνιζόμενων, και να το μετατρέψει σε έναν χώρο ξένο, αποστειρωμένο και ουδέτερο.
Έτσι, τόσο το νέο πειθαρχικό δίκαιο, όσο και η επιβολή του μέτρου των διαγραφών κινούνται προς την κατεύθυνση αυτή, από τη μία αποτρέποντας τους φοιτητές/-τριές από τη διαδικασία της πολιτικής δραστηριοποίησης ποινικοποιώντας την και απειλώντας τους με βαριές ποινές, ενώ από την άλλη δημιουργώντας ένα ασφυκτικό πλαίσιο φοίτησης με έναν αυστηρά προκαθορισμένο χρόνο λήψης του πτυχίου, καθιστώντας ανέφικτη κάθε άλλη παράλληλη ενασχόληση με τα κοινά. Ταυτόχρονα, η είσοδος των καμερών σε ένα ακόμα πεδίο της καθημερινότητας έχει ως σκοπό την επιβολή μιας μόνιμης συνθήκης παρακολούθησης και επίβλεψης από κάθε λογής επιστάτες και φυλακές, μια συνθήκη στην οποία κάθε άνθρωπος θα θεωρεί τον εαυτό του ανά πάσα στιγμή επιτηρούμενο (ακόμα και όταν αυτό για πρακτικούς λόγους δεν συμβαίνει), καθορίζοντας συνεχώς τη δράση και τη συμπεριφορά του όχι σύμφωνα με τις ανάγκες και τις επιθυμίες του αλλά με βάση τους αυθαίρετους κανόνες που κάθε πρύτανης-λακές του κράτους θεωρεί ότι μπορεί να επιβάλλει.
Αντιλαμβανόμαστε την παιδεία, την επιστήμη και την τεχνολογία σαν κοινωνικά αγαθά, δηλαδή ως αγαθά τα οποία γεννιούνται χάρη στις συλλογικές προσπάθειες της κοινωνίας σε βάθος αιώνων, αναπτύσσονται εντός της και που εντέλει τόσο τα ίδια όσο και τα οφέλη τους θα πρέπει να επιστρέφουν και να διαχέονται σε αυτήν, υπηρετώντας τις ανάγκες της φύσης και των ανθρώπων. Έτσι μας γίνονται εύκολα αντιληπτά τα αίτια της επίθεσης που δέχεται η παιδεία σε όλα της τα επίπεδα, σε όλες τις βαθμίδες της, καθώς δεν διαφέρουν από τα αίτια της συνολικής επίθεσης Κράτους και Κεφαλαίου σε όλα τα κοινωνικά αγαθά εν γένει, στοχεύοντας στον πλήρη έλεγχο τους από το Κράτος από τη μια και στην κερδοφόρο εκμετάλλευση τους από το Κεφάλαιο από την άλλη. Η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση δεν είναι κάτι το αποσπασματικό, δεν είναι ούτε μια επιλογή μονάχα του κυβερνώντος κόμματος ούτε κάποια προσπάθεια αντιπερισπασμού της κοινωνίας από άλλα ζητήματα, είναι μια πάγια κρατική πολιτική και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζεται. Από μεριάς μας ξέρουμε πως η απάντηση μας θα πρέπει επίσης να είναι συνολική, οργανωμένη και σταθερή σε βάθος χρόνου αν θέλουμε να περάσουμε από τη στείρα συγκυριακή διαμαρτυρία σε μία ουσιαστική προοπτική οικοδόμησης μίας πραγματικότητας διαφορετικής από αυτή που μας προετοιμάζουν τα πολιτικά και οικονομικά αφεντικά μας. Απέναντι στην ηττοπάθεια, την απομόνωση και την πίστη σε μία ατομική μονάχα ανέλιξη στα όλο και στενότερα περιθώρια που το σύστημα αφήνει στις πληβειακές τάξεις, η μοναδική απάντηση πρέπει να είναι ο συλλογικός αγώνας σε κάθε πεδίο όπου ζούμε και δραστηριοποιούμαστε έχοντας πάντα στο μυαλό μας πως δεν παλεύουμε για ένα περισσότερο κρατικό ή ιδιωτικό πανεπιστήμιο, δεν παλεύουμε για να υπερασπιστούμε τη σημερινή ή καποια προηγούμενη συνθήκη που επικρατούσε: παλεύουμε για μια νέα παιδεία που δεν μπορεί παρά να υπάρχει μόνο εντός μιας νέας κοινωνίας, μια ελευθεριακή παιδεία σε μια ελευθεριακή κοινωνία. Ενάντια στην λογική της ανάθεσης και των «ειδικών» της πολιτικής, να παλέψουμε για οριζόντιες διαδικασίες, μαζικές γενικές συνελεύσεις και αυτοοργανωμένους φοιτητικούς συλλόγους, ικανούς να ξεριζώσουν τις σαπισμένες ρίζες του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού που προωθείται από τις κομματικές νεολαίες και να αποτελέσουν έν όψει της συνόδου και μετά απο αυτή, τις βάσεις ενός φοιτητικού κινήματος πραγματικά ακηδεμόνευτου, ριζοσπαστικού και επικίνδυνου.
Συγκέντρωση: Παρασκευή 30/1/26 - Βόλος (Άγρια)
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΤΗ ΒΑΣΗ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ, ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΔΙΑΓΡΑΦΕΣ, ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΑ, ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ, ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ
ΟΥΤΕ ΚΡΑΤΙΚΗ, ΟΥΤΕ ΙΔΙΩΤΙΚΗ,
ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ
ΕΡΕΥΝΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ,
ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ ΜΕ ΤΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΠΟΛΕΜΟΥ
ΠΑΥΣΗ ΚΑΘΕ ΔΙΩΞΗΣ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΦΟΙΤΗΤΗ Ζ.Μ.
Πρωτοβουλία Αναρχικών Φοιτητών/-τριών Αθήνας
Αναρχική Συνέλευση Φοιτητών/τριών Quieta Movere