Για να καταλάβουμε τους νέους νόμους γύρω από την εκπαίδευση που έχουν ψηφιστεί τα τελευταία χρόνια θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι δεν μιλάμε για αποσπασματικές πολιτικές διαφόρων κυβερνήσεων ή διαφόρων υπουργών, αλλά για ένα ενιαίο κρατικό σχέδιο, την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, η οποία οργανώνεται και εκτελείται σε βάθος χρόνου. Η ίδια η δομική αντίληψη του νεοφιλελευθερισμού η οποία και υποδαυλίζει την κρατική επίθεση που βιώνουμε, βρίσκεται στο ότι κάθε κοινωνική σχέση και δραστηριότητα (εκπαίδευση, υγειονομική περίθαλψη, ψυχαγωγία κλπ.) πρέπει να αναδιαρθρωθεί και να μεταστραφεί με τέτοιο τρόπο ώστε αυτή να γίνεται προς όφελος του Κεφαλαίου και υπό τον έλεγχο του Κράτους.
Έτσι, βλέποντας τα μέτρα τα οποία έχουν ψηφιστεί μόνο τα τελευταία χρόνια γύρω από το κοινωνικό αγαθό της παιδείας και βάζοντας τα σε μια σειρά, μπορούμε εύκολα να κατανοήσουμε τα συμφέροντα που υπηρετούν και τον ρόλο που επιτελούν. Ξεκινώντας από την δευτεροβάθμια εκπαίδευση, μια σειρά μέτρων από την Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής η οποία άφησε εκτός πανεπιστημίων δεκάδες χιλιάδες μαθητών, η εντατικοποίηση των μαθημάτων και τα νέα σχέδια περί εθνικού απολυτηρίου και τριπλών πανελλαδικών εξετάσεων, μια μετά από κάθε τάξη του Λυκείου, δημιουργούν μια συνθήκη ολοένα και εντονότερου ανταγωνισμού μεταξύ των μαθητών/-τριών για την εισαγωγή τους στο πανεπιστήμιο, την ίδια ώρα που στην τριτοβάθμια τμήματα πανεπιστημίων κλείνουν ή συγχωνεύονται, οι θέσεις των εισακτέων μειώνονται ενώ η φοιτητική μέριμνα -ιδιαιτερα όσων αφορά το ζήτημα της στέγασης και της σίτισης- ολοένα και υποβαθμίζεται γεγονός που συχνά καθιστά αδύνατη τη μετακίνηση των φοιτητών/-τριών σε άλλες πόλεις για να σπουδάσουν. Σαν επιστέγασμα της συνθήκης αυτής, οι διαγραφές φοιτητών, έρχονται για να πετάξουν εκτός πανεπιστημίων εκατοντάδες χιλιάδες φοιτητές/-τριές . Το αποτέλεσμα είναι πως ένα συνεχώς αυξανόμενο κομμάτι της νεολαίας ουσιαστικά μένει εκτός πανεπιστημίων -με κριτήρια άμεσα και απροκάλυπτα ταξικά. Από το σώμα αυτό των νεολαίων που πετάχτηκαν εκτός πανεπιστημίου, το πιο υποβαθμισμένο ταξικά κομμάτι θα εκτοπιστεί πλήρως από την εκπαιδευτική διαδικασία, ενώ όσοι είναι σε θέση να πληρώσουν θα έχουν την ευκαιρία να σπουδάσουν σε κάποιο από τα νεοϊδρυθέντα ιδιωτικά πανεπιστήμια.
Σημαντικό είναι να δούμε και τον ρόλο που παίρνει το δημόσιο πανεπιστήμιο εν μέσω αυτής της διαδικασίας. Πιο συγκεκριμένα, τόσο ο ανταγωνισμός με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, η υποχρηματοδότηση όσο και οι συνειδητές πολιτικές αποφάσεις κράτους και πρυτανικών αρχών οδηγούν τα πανεπιστήμια να μετατραπούν και τα ίδια σε επιχειρήσιες που θα λειτουργούν σύμφωνα με τους νόμους των αγορών, περιορίζοντας από τη μια τα έξοδα και τις "σπατάλες", και ανοίγοντας τις πόρτες στο ιδιωτικό κεφάλαιο από την άλλη. Έτσι, το δημόσιο χρήμα που θεωρητικά ενισχύει την ακαδημαϊκή έρευνα χρησιμοποιείται εντέλει για τις ερευνητικές ανάγκες ιδιωτικών εταιρειών. Στη σημερινή συγκυρία, που πλέον η κυρίαρχη μπίζνα στην Ευρώπη είναι η πολεμική βιομηχανία και που το σύνολο των δυτικών κρατών επανεξοπλίζονται, προετοιμαζόμενα για τους πολέμους που έρχονται, μέσω στοχευμένων κονδυλίων και της εμπλοκής του στρατού και της πολεμικής βιομηχανίας στην έρευνα το πανεπιστήμιο μετατρέπεται σε ένα πολεμικό εργαστήρι το οποίο θα φτιάχνει "έξυπνα" ντροουν και οπλικά συστήματα. Στο σύγχρονο Πανεπιστήμιο που ετοιμάζουν κράτος και αφεντικά λοιπόν θα απευθύνεται ολοένα και λιγότερο στα πιο υποβαθμισμένα στρώματα της κοινωνίας, ενώ όσοι καταφέρουν τελικά να ενταχθούν σε αυτό θα σπουδάζουν ουσιαστικά σε ένα εργαστάσιο παραγωγής του εξειδικευμένου προσωπικού που χρειάζεται η αγορά εργασίας.
Όμως ο ρόλος της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης είναι διττός, και δεν περιορίζεται απλώς σε οικονομικά κίνητρα, αλλά κρύβει βαθύτερες στοχεύσεις.
Το Πανεπιστήμιο σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης και ως κληρονομιά της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου είχε καθιερωθεί στην κοινωνική συνείδηση ως ένας χώρος ασύλου, ένας χώρος δηλαδή μέσα στον οποίο μπορεί να ανθίσει η ελεύθερη πολιτική σκέψη και πράξη, ένας χώρος που μπορεί να αποτελέσει το έδαφος στο οποίο θα γεννηθούν, θα οργανωθούν και θα δωθούν αγώνες που δεν αφορούν διεκδικήσεις στείρα φοιτητικές αλλά που μπορούν να εκφράσουν ευρύτερα κοινωνικά κομμάτια -τα κομμάτια αυτά της κοινωνίας τα οποία δεν βρήκαν έκφραση εντός του πολιτικού κατεστημένου. Έτσι η ιδεολογική και κατασταλτική επίθεση στα πανεπιστήμια, η καταστολή εντός του ασύλου, η προσπάθεια να απαγορευτεί η διεξαγωγή του τριημέρου του Πολυτεχνείου από τον πρύτανη Χατζηγεωργίου, χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα το δολοφονικό πογκρόμ που οργάνωσε την περσινή χρονιά η συμμορία της ΛΑΕ/ΑΡΑΣ/ΕΑΑΚ εναντίον των Αναρχικών, η εκκένωση κατειλημμένων πολιτικών χώρων, οι συλλήψεις και οι καταδίκες φοιτητών/-τριών που αγωνίζονται εντός του -με χαρακτηριστικό παράδειγμα την υπόθεση του συντρόφου μας Ζ.Μ που καταδικάστηκε σε 14 μήνες φυλάκιση χωρίς αναστολή για ένα σύνθημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη- έχει ένα βαθύτερο κίνητρο, το να στερήσει από την κοινωνία και τα κινήματα της ένα βασικό πεδίο μέσα στο οποία αυτά μπορούσαν να αναπαραχθούν και να δράσουν, να καταστείλει μια εστία μέσα στην οποία ξεπετάχτηκαν αγώνες που έβαλαν τον ίδιο τον κόσμο του κράτους και του καπιταλισμού στο στόχαστρο, στο πλαίσιο μιας ευρύτερης προληπτικής αντιεξεγερτικής πολιτικής του κράτους που σαν στόχο έχει να ανακόψει εν τη γεννέσει τις αντιστάσεις που θα μπορούσαν να αναπτυχθούν εναντίον του.
Από τη μεριά μας ως αναρχικοί και αναρχικές, φοιτητές και φοιτήτριες, θα πρέπει να κάνουμε τη στόχευση μας ξεκάθαρη. Υπερασπιζόμαστε την παιδεία πρωτίστως ως ένα κοινωνικό αγαθό, ένα αγαθό δηλαδή που θα πρέπει να γεννιέται, να αναπτύσεται και να επιστρέφει στην ίδια την κοινωνία. Εν μέσω της ίδρυσης των πρώτων ιδιωτικών πανεπιστημίων και της κλιμάκωσης της καταστολής σε πρωτόγνωρα μεγέθη, ο αγώνας μας δε θα πρέπει να στοχεύει ούτε σε ένα απλώς κρατικό ή ιδιωτικό πανεπιστήμιο, ούτε σε κάποια συντεχνιακά αιτήματα, αλλά να παλέψει για μια νέου τύπου παιδεία που θα μπορεί να υπάρξει μόνο μέσα σε μια νέου τύπου κοινωνία: μία ελευθεριακή παιδεία σε μια ελευθεριακή κοινωνία. Μέσα από την παρέμβασή μας στις σχολές και τους φοιτητικούς συλλόγους να προτάξουμε τον αδιαμεσολάβητο αγώνα και να ορίσουμε το εύρος του, ενάντια στην γραφειοκρατική λογική των κυρίαρχων δυνάμεων της αριστεράς, συνδέοντάς τον με ευρύτερα κοινωνικά κομμάτια, έτσι ώστε να ανοίξει ο δρόμος για ευρύτερες απαιτήσεις που συμπεριλαμβάνουν το σύνολο της καθημερινότητας και του φυσικού κόσμου.
Να πιάσουμε το νήμα από τις εξεγέρσεις που εξελίσσονται σε όλη την Ευρώπη - Γαλλία, Βέλγιο, Αλβανία, Ισπανία - όπου σύσσωμη η κοινωνική βάση, με αιχμή τους μαθητές και τους φοιτητές, έχει βγεί στους δρόμους, έρχεται καθημερινά αντιμέτωπη με σφοδρή καταστολή και εκατοντάδες συλλήψεων ενώ προβαίνει σε καταστροφές κρατικών και καπιταλιστικών στόχων. Διεκδικώντας αξιοπρεπείς συνθήκες ζωής δίχως το άγχος της ακρίβειας, της φτώχειας και της εκμετάλλευσης ενώνοντας τον αγώνα τους μαζί με αυτόν της νεολαίας που πρωτοστάτησε στις τελευταίες διαδηλώσεις για ποιοτικότερη εκπαίδευση δίχως ταξικούς αποκλεισμούς, καλύτερες υποδομές και επαρκές προσωπικό. Θέτοντας τους στόχους ενός φοιτητικού κινήματος που θα είναι πραγματικά ακηδεμόνευτο, επικίνδυνο, και επαναστατικό.
ΟΥΤΕ ΚΡΑΤΙΚΗ, ΟΥΤΕ ΙΔΙΩΤΙΚΗ
ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ
ΠΑΥΣΗ ΚΑΘΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ ΜΕ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ
ΑΜΕΣΗ ΑΘΩΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ΦΟΙΤΗΤΗ Ζ.Μ.
Πανεκπαιδευτική διαδήλωση την Τετάρτη 21/10
Αθήνα: 12.00, Προπύλαια
Θεσσαλονίκη: 11.00,
Πρωτοβουλία Αναρχικών Φοιτητών/-τριών Αθήνας
Αναρχική Συνέλευση Φοιτητών/-τριών Quieta Movere