Τοποθέτηση της Πρωτοβουλίας Αναρχικών Φοιτητών/-ριών Βόλου γύρω από το ζήτημα της ΑΡΑΣ
ΜΠΑΤΣΟΙ – ΕΑΑΚ – ΠΡΥΤΑΝΙΚΗ ΑΡΧΗ ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝΕ ΜΑΖΙ
Στην παρούσα φάση όντας μέρος του ευρύτερου αναρχικού/κοινωνικό-ταξικού αγώνα θεωρούμε χρέος μας να διευκρινίσουμε και να ξεσκεπάσουμε το πέπλο αδιαφάνειας γύρω από την όλη συνθήκη, η οποία μέσω της σωρείας καταγγελιών κινδυνεύει να μεταφραστεί ως μια αποπολιτικοποιημένη βεντέτα.
Βρισκόμαστε τέσσερις μήνες μετά από την θρασύδειλη-πογκρομική επίθεση των τραμπούκων της ΑΡΑΣ/ΛΑΕ/ΕΑΑΚ που πραγματοποιήθηκε στο ΕΜΠ κατά την οποία σώμα αποτελούμενο από 200 άτομα στρατιωτικά παρατεταγμένα με πλήρη εξοπλισμό, ακολουθώντας πιστά εντολές, εξαπέλυσε ένα όργιο καταστολής και βίας απέναντι σε ολιγάριθμους συντρόφους. Τι οδήγησε όμως την εν λόγω γκρούπα στην εκφυλισμένη δράση και την υιοθέτηση αυτών των χαρακτηριστικών που την καθιστούν συνέχεια της καταστολής ενάντια στο κίνημα; Αρχικά να ξεκαθαριστεί ότι για εμάς δεν είναι κομμάτι του μαζικού/ριζοσπαστικού αγώνα. Ο πολιτικός τυχοδιωκτισμός της ΑΡΑΣ την είχε οδηγήσει σε περιπλανήσεις σε διάφορους εκλογικούς σχηματισμούς στον χώρο της Αριστεράς με την επιτομή αυτής να αποτελεί η σύμπραξη και ενσωμάτωση στην ΛΑΕ εν όψει των εκλογών του Σεπτεμβρίου του 2015. Και για να διευκρινήσουμε την σημασία αυτού πρέπει να αναφερθεί ότι η ΛΑΕ αποτελούσε διάσπαση της κυβερνώσας δύναμης με αρκετά επιφανή της στελέχη να κατέχουν υπουργικές καρέκλες. Είναι τουλάχιστον υποκριτικό δυνάμεις που συνεργάζονται με όλο τον αστικό εσμό που διαχειρίστηκε το υπάρχον να αυτοπαρουσιάζονται ως αντιιμπεριαλιστικές/αντικαπιταλιστικές. Αυτή ακριβώς η στρατηγική στόχευση για αστική διαχείριση είναι που τους καθιστά κομμάτι του κεφαλαίου και ταυτόχρονα γεννά για εκείνους την ανάγκη καταστολής του πραγματικού κινήματος με όποιο μέσο. Εν μέσω μιας περιόδου γενικευμένης επίθεσης ενάντια στο άσυλο, στους αγωνιζόμενους φοιτητές αλλά και όλη την κοινωνία, οι παρακρατικοί ΑΡΑΣ/ΛΑΕ/ΕΑΑΚ επιλέγουν συνειδητά να ενισχύσουν τον ρόλο του κράτους και των πρυτανικών αρχών. Μέσω ποικίλων παρακρατικών τακτικών όπως βίαιη παρακώληση συλλογικών διαδικασιών, προκλητική στρατιωτικού τύπου παρουσία στις σχολές, στοχοποίηση και εξευτελισμό μεμονωμένα σε συντρόφους οι ΑΡΑΣ/ΛΑΕ/ΕΑΑΚ επιχειρούν την φίμωση των υπόλοιπων ριζοσπαστικών ρευμάτων και την ηγεμόνευση στο φοιτητικό κίνημα. Ας μας απαντήσουν λοιπόν οι ρουφιάνοι της ΑΡΑΣ/ΛΑΕ/ΕΑΑΚ τι ρόλο έχει μεγαλοστέλεχος της οργάνωσης τους να αποτελεί διευθύνων σύμβουλο εταιρείας η οποία χρηματοδοτεί ερευνητικά προγράμματα και γενικότερα συνεργάζεται στενά με την πρυτανεία ΕΜΠ, που αποτελεί την εμπροσθοφυλακή της καταστολής και των ερευνητικών προγραμμάτων για την πολεμική βιομηχανία. Και ας μας εξηγήσουν επίσης, για ποιον λόγο δεν βγάζουν άχνα για την επιχειρηματοποίηση των πανεπιστημίων, αν και με τα παραπάνω μπορούμε μάλλον εμείς να βγάλουμε ένα συμπέρασμα. Σε όλο αυτά τα ερωτήματα έρχεται να προστεθεί και η ύποπτη ασυλία που απολαμβάνουν από την αστυνομία ακόμα και όταν περνάν από μπροστά τους πάνοπλοι, ενώ αντίστοιχα αναρχικοί/ες αντιμετωπίζουν σωρεία συλλήψεων/κατηγοριών καθημερινά. Θα ήταν κωμικό αν δεν ήταν αληθινό ότι μετά την δολοφονική επίθεση στο Κάτω Πολυτεχνείο, οι μοναδικοί συλληφθέντες ήταν οι τραυματισμένοι νοσηλευόμενοι σύντροφοι.
Εξαφανίστηκαν στις τρύπες τους για ένα δίμηνο μετά τα γεγονότα της 15ης Νοεμβρίου, ευελπιστώντας ότι η διάχυτη αγανάκτηση εναντίον τους θα ξεχαστεί. Όταν συνειδητοποίησαν ότι έχουν παραγκωνιστεί πολιτικά, επιδίωξαν την επανανομιμοποίηση τους μέσω μίας αντιφατικής διαδικασίας. Από την μια όντας ανίκανοι να σταθούν στις σχολές επανεμφανίστηκαν με μιλιταριστικούς όρους (ομάδες 50 ατόμων με κράνη και παλούκια) σε δράσεις (π.χ. μοίρασμα κειμένων) ως βιτρίνα για την επίδειξη ισχύος. Από την άλλη στις ίδιες δράσεις η προκλητική τους παρουσία (και με τους όρους που αυτή συντελείται) αποσκοπεί στην δημιουργία περιστατικών έντασης που θα αποτελέσουν το υλικό για καταγγελίες θυματοποίησης τους.
Η παραπάνω τακτική εφαρμόζεται σχεδόν πανελλαδικά και συνιστά επίτευγμα των μαέστρων της διαπλοκής το γεγονός ότι έχουν καταφέρει να διαστρεβλώσουν τη πραγματικότητα. Στην πόλη του Βόλου και συγκεκριμένα στην Αγριά κατά την διεξαγωγή της Συνόδου των Πρυτάνεων έλαβε χώρα το κεντρικά οργανωμένο σχέδιο της ΑΡΑΣ/ΛΑΕ/ΕΑΑΚ για μαζική επανεμφάνιση με στρατιωτικό σχέδιο, εγκλωβίζοντας τις υπόλοιπες ομάδες σαν άλλες δυνάμεις καταστολής.
Στις 26/02 κατά την διάρκεια της Πανεκπαιδευτικής πορείας μνήμης της κρατικής δολοφονίας των Τεμπών, εργαλειοποίησαν την παρουσία μαθητών στο μπλοκ χρησιμοποιώντας τους ως ανθρώπινες ασπίδες ενώ παράλληλα προκαλούσαν με χειρονομίες προς το μέρος μας, προκειμένου να γίνει επίθεση και να επωφεληθούν από αυτό. Στο τέλος αυτής ακολούθησε ολιγόλεπτη λεκτική διαμάχη κατά την οποία πάρθηκε το πανό τους. Η δράση αυτή εντάσσεται σε μία ευρύτερη πολιτική λογική που μας διέπει και θέτει στο στόχαστρο την απόσπαση του υλικού τους ως μορφή έμπρακτου αποκλεισμού και αναδεικνύει ότι στόχος μας δεν είναι η επίθεση έναντι μεμονωμένων ατόμων αλλά του συνολικού πολιτικού μορφώματος, δηλαδή της ΑΡΑΣ/ΛΑΕ/ΕΑΑΚ.
Από αυτή την ημέρα και έπειτα, μπήκε σε πλήρη εφαρμογή ένα συντονισμένο σχέδιο επίθεσης και λασπολογίας απέναντι στον αναρχικό χώρο, με την πραγματοποίηση συνεχών παρεμβάσεων σε μαθήματα των σχολών του Βόλου με αφηγήματα που λειτουργούν ως αναμεταδότες της κρατικής προπαγάνδας. Συγκεκριμένα, μέσα από μία σκόπιμα ανεστραμμένη ανάγνωση των γεγονότων που συνέβησαν στην Θεσσαλονίκη και οδήγησαν σε 313 προσαγωγές ατόμων, ευθυγραμμίστηκαν πλήρως με το αφήγημα πρυτανείας και αστυνομίας, νομιμοποιώντας την εισβολή των μπάτσων μέσα στα πανεπιστημιακά ιδρύματα. Αιχμή του δόρατος αυτής της προσπάθειας ήταν οι επιθέσεις σε συντρόφους εντός και εκτός των πανεπιστημίων. Μέρος της τραμπούκικης πολιτικής τους εντός των σχολών αποτελεί ο ομαδικός εκφοβισμός συντροφισσών και οποιασδήποτε αντεταγμένης σε αυτούς ατομικότητας. Με την κατάσταση να φτάνει στο απόγειο της στις 06/03 με την βίαιη, εξευτελιστική επίθεση τριών ρουφιάνων της ΑΡΑΣ/ΕΑΑΚ σε συντρόφισσα, εγκλωβίζοντάς τη, χτυπώντας, φτύνοντάς την στο πρόσωπο και καταστρέφοντας προσωπικά της αντικείμενα. Ως πρόφαση για το εν λόγω σκηνικό χρησιμοποίησαν την καταστροφή του πολιτικού τους υλικού. Το σκηνικό αντιλήφθηκαν σύντροφοι/ισσες που βρίσκονταν στον χώρο και έσπευσαν να την υπερασπιστούν ενώ ήδη είχαν αυξηθεί και οι τραμπούκοι της ΑΡΑΣ/ΕΑΑΚ. Μετά από ενημέρωση σε αλληλέγγυο κόσμο, συγκεντρωθήκαμε μαζικά στον χώρο, ακολουθήσαμε στάση αντιβίας, με την συμμορία των παρακρατικών αρρενωποτήτων να εμφανίζουν «δια μαγείας» παλούκια και κράνη έτοιμοι για σύγκρουση μέσα στον χώρο του τμήματος της αρχιτεκτονικής.
Στο σημείο αυτό ειδική αναφορά μπορεί να γίνει στην εργαλειοποίηση του έμφυλου από τους προαναφερθέντες χαφιέδες, ενισχύοντας το πατριαρχικό αφήγημα της «ανυπεράσπιστης, χειραφετημένης γυναίκας», καθώς χρησιμοποιούν θηλυκότητες στρατηγικά με σκοπό την προβοκάτσια ενώ σε περίπτωση σύγκρουσης επανατοποθετούν τα αρρενωπά «τάγματα εφόδου» τους στην πρώτη γραμμή. Συνάμα εκείνες αρέσκονται σε ποταπά χτυπήματα υπό την αιγίδα της ανδρικής ασφάλειας. Η δική μας θέση ως Πρωτοβουλία Αναρχικών Φοιτητών/-ριών Βόλου στο ζήτημα της αντιμετώπισης της ΑΡΑΣ/ΛΑΕ/ΕΑΑΚ ήταν εξαρχής διττή. Προφανώς στόχος μας ήταν να μην αναγάγουμε σε κέντρο του πολιτικού σύμπαντος το ζήτημα αυτό και αναγνωρίζουμε ότι μακροπρόθεσμα ο δρόμος της σύγκρουσης με τους φορείς του κράτους και του κεφαλαίου είναι ο τρόπος να ακρωτηριαστεί πολιτικά η ΑΡΑΣ/ΛΑΕ/ΕΑΑΚ. Δηλαδή, θεωρούμε ότι η ίδια η ριζοσπαστικοποίηση των αγώνων, η όξυνση της αντιπαράθεσης με τις πολιτικές του κράτους και του κεφαλαίου και η ανάπτυξη πραγματικών κινηματικών διαδικασιών από τα κάτω αποτελούν την βασική προϋπόθεση ώστε δυνάμεις με λογικές διαχείρισης και συντήρησης να μην βρίσκουν πλέον χώρο πολιτικής επιρροής. Η εμπειρία των τελευταίων χρόνων άλλωστε δείχνει ακριβώς αυτό. Στον Βόλο, η παρουσία της ΑΡΑΣ στους κοινωνικούς και κινηματικούς αγώνες υπήρξε ουσιαστικά μηδαμινή. Ο μοναδικός ‘’αξιομνημόνευτος’’ αγώνας που έχει να επιδείξει αποτελεί η κλοπή του ταμείου του ΦΣ Αρχιτεκτονικής, από μέλος του σχήματος Αιχμή-ΕΑΑΚ κατά την διάρκεια του κινήματος για το άρθρο 16. Το περιστατικό αυτό αντανακλά την αντίληψη και εργαλειακή σχέση που έχει η γκρούπα αυτή με τους ΦΣ και τα όργανα της βάσης, πράγμα που φάνηκε άλλωστε και από την χρήση της ταμπέλας ‘’ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΙ ΣΥΛΛΟΓΟΙ’’ στο πογκρόμ της 15ης Νοεμβρίου.
Παρόλα αυτά, θεωρούμε ότι δεν μπορεί να αντιμετατίθεται ο αποκλεισμός γενικά και αόριστα στο μέλλον ή σε ένα αφηρημένο επίπεδο πολιτικής αντιπαράθεσης, αλλά θα πρέπει να αντιμετωπιστεί πρακτικά στο παρόν, μέσα από συγκεκριμένες αποφάσεις. Εφόσον η ΑΡΑΣ/ΛΑΕ/ΕΑΑΚ επιλέγει να λειτουργεί με συγκεκριμένο τρόπο στο πεδίο των κινηματικών και πολιτικών διαδικασιών, είναι αναγκαίο να υπάρξει μια σαφής στάση απέναντι σε αυτές τις πρακτικές και να υλοποιηθεί στην πράξη η επιλογή της πολιτικής απομόνωσης. Ειδικά σε μία περίοδο που η επίθεση ενάντια στο άσυλο δεν εξαπολύεται μόνο από το κράτος/κεφάλαιο/πρυτανικές αρχές αλλά και από την προαναφερθείσα συμμορία. Δεν τρομοκρατούμαστε από τα τσιράκια του παρακράτους. Σε κάθε προσπάθεια τους να πατάξουν το κίνημα θα μας βρίσκουν απέναντι.
ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΙ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΙ
ΑΡΑΣ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΟΙ ΜΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΟΥΛΕΥΕΤΕ ΜΑΖΙ
Πρωτοβουλία Αναρχικών Φοιτητών/-ριών Βόλου