SS SS ΜΠΑΤΣΟΙ ΒΙΑΣΤΕΣ, ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ, ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΚΑΙ ΒΑΣΑΝΙΣΤΕΣ
Η υπόθεση του βιασμού της τότε 19χρονης γυναίκας μέσα στο Αστυνομικό Τμήμα Ομόνοιας από τα ένστολα καθάρματα της ομάδας ΔΙΑΣ αποτελεί μία από τις πιο ωμές και αποκαλυπτικές περιπτώσεις κρατικής, θεσμικής και έμφυλης βίας. Ένα έγκλημα που δεν διαπράχθηκε σε κάποιο σκοτεινό σοκάκι, αλλά στο εσωτερικό ενός αστυνομικού τμήματος – ενός χώρου που το κράτος παρουσιάζει ως εγγυητή της “ασφάλειας” και της “τάξης”, αποδεικνύοντας για ακόμη μία φορά ότι η αστυνομία δε λειτουργεί ως μηχανισμός προστασίας, αλλά ως μηχανισμός βίας, ελέγχου, τρομοκράτησης και επιβολής πάνω στα σώματα και τις ζωές των γυναικών και των καταπιεσμένων συνολικά.
Η νεαρή γυναίκα είχε προσεγγίσει τους αστυνομικούς στη Θησείο ζητώντας τους πληροφορίες για κάποια προσωπική της υπόθεση εργασιακών ζητημάτων και εκείνοι αφού την οδήγησαν στο συγκεκριμένο Α.Τ. – πασίγνωστο για τα βασανιστήρια που έχουν υποστεί τόσοι άνθρωποι εκεί μέσα – την εγκλώβισαν μέσα στο κτήριο, την κακοποίησαν, τη βασάνισαν και τη βίασαν διαδοχικά. Οι δράστες, εκμεταλλευόμενοι τη θέση εξουσίας τους και το καθεστώς ατιμωρησίας που απολαμβάνουν, προχώρησαν και στην καταγραφή του βιασμού σε βίντεο. Μια πράξη που φανερώνει πέρα από το βάθος της σήψης, τον κυνισμό και την πεποίθησή τους ότι δεν θα λογοδοτήσουν ποτέ – πράγμα που έρχεται να επιβεβαιωθεί άμεσα, καθώς το υλικό από τις κάμερες του Α.Τ. εκείνο το βράδυ έχει μυστηριωδώς εξαφανιστεί – φαινόμενο που έχει παρατηρηθεί κατ’ εξακολούθηση σε υποθέσεις που αφορούν το κολαστήριο που ονομάζεται Α.Τ. Ομόνοιας αλλά και οι υπόλοιποι μπάτσοι του τμήματος κατέθεσαν ότι δεν αντιλήφθηκε κανείς το παραμικρό!
Παρά τη σοβαρότητα και τη φρίκη των καταγγελλόμενων πράξεων, η διαχείριση της υπόθεσης από τον κρατικό μηχανισμό ακολούθησε τον γνώριμο δρόμο της συγκάλυψης. Αν και ασκήθηκαν διώξεις, οι κατηγορούμενοι αστυνομικοί αφέθηκαν ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους, συνεχίζοντας να κυκλοφορούν ανενόχλητοι, την ώρα που η κοπέλα καλείται να σηκώσει το βάρος μιας μακρόχρονης, εξοντωτικής και βαθιά τραυματικής δικαστικής διαδικασίας. Μια διαδικασία που αντί να προστατεύει τα θύματα, αναπαράγει τη βία – ας υπενθυμίσουμε ότι στην τελευταία δικάσιμο, η δίκη ξεκίνησε έπειτα από πολύωρη καθυστέρηση, με σύσσωμη την παρουσία μπάτσων μέσα στη δικαστική αίθουσα.
Αυτό το περιστατικό δεν είναι ούτε το πρώτο ούτε το τελευταίο στο οποίο εμπλέκονται μπάτσοι και παράγοντες της εξουσίας. Ειδικά το κολαστήριο της Ομόνοιας έχει υπάρξει κατ’ επανάληψη τόπος βασανιστηρίων, με δολοφονίες, αναρίθμητες καταγγελίες ανθρώπων για παράνομες κρατήσεις, για εξευτελισμούς προσφύγων/μεταναστών, για κλοπές, για ξυλοδαρμούς τοξικοεξαρτημένων. Λίγες μέρες πριν, βρέθηκε νεκρός ένας ακόμα κρατούμενος στο ΑΤ Ομόνοιας. Το ίδιο τμήμα στο οποίο βρέθηκε νεκρός ο μετανάστης Μία Χαριζούλ το φθινόπωρο του 2024, λίγες μέρες μετά την δολοφονία του Μοχάμεντ Καμράν Ασίκ στο ΑΤ Αγ. Παντελεήμονα. Είναι το ίδιο από το οποίο προέρχονται και πάλι τα τέρατα της ΔΙΑΣ που τον Αύγουστο του 2022 ξυλοκόπησαν στις τουαλέτες του τμήματος τον αναρχικό Αντώνη Ζήβα επειδή διερχόμενος από την πλατεία Βάθης έπεσε κατά λάθος πάνω τους, είναι το ίδιο το τμήμα από το οποίο προέρχονται οι δολοφόνοι μπάτσοι του Ζακ/ της Zackie Oh!, είναι το ίδιο όπου άφησε την τελευταία του πνοή ο 34χρονος Νιγηριανός Ebuka το 2019 υπό «αδιευκρίνιστες συνθήκες», είναι το ίδιο τμήμα όπου το 2019 μπάτσος καταγράφεται σε βίντεο να καταβρέχει γυναίκα ΑμΕΑ, είναι το ίδιο στο οποίο το 2016 προσήχθησαν μέλη θεατρικής ομάδας παιδιών και εφήβων προσφύγων, επειδή έφεραν μαζί τους πλαστικά όπλα για την ανάγκη παράστασης, το ίδιο όπου το 2007 μπάτσοι κατέγραφαν σε βίντεο τον βασανισμό και εξευτελισμό μεταναστών, τους οποίους είχαν αναγκάσει να χτυπούν ο ένας τον άλλον.
Το ΑΤ Ομόνοιας αποτελεί εμφατικό αποτύπωμα της κρατικής βίας, τρομοκρατίας και ασυδοσίας, όμως δεν είναι το μόνο κολαστήριο του κράτους στο οποίο λαμβάνουν χώρα ξανά και ξανά περιστατικά δολοφονιών, απειλών, τρομοκράτησης, βασανισμών, βιασμών και κακοποιήσεων εις βάρος των πιο κατατρεγμένων κομματιών της κοινωνίας. Και ενώ η κρατική καταστολή οξύνεται ακόμα περισσότερο από το χτύπημα των διαδηλώσεων και την τρομοκρατία που προσπαθούν να επιβάλλουν στο δρόμο, τις συλλήψεις, τους ξυλοδαρμούς και τους βασανισμούς διαδηλωτών/τριών μέχρι την αστυνομική κατοχή των Εξαρχείων και ευρύτερα του κέντρου της πόλης, την κατασταλτική εκστρατεία του κράτους ενάντια στις καταλήψεις και το αναρχικό κίνημα, οι ένστολοι δολοφόνοι τη ΕΛ.ΑΣ επιδίδονται σε παρενοχλήσεις, ξυλοδαρμούς και κακοποιήσεις απέναντι στις αγωνιζόμενες σε βιασμούς μέσα και έξω από τα αστυνομικά τμήματα, εμπλέκονται σε κυκλώματα trafficking όπως στην Ηλιούπολη και διαπράττουν γυναικοκτονίες ή και αδιαφορούν αφήνοντάς τες να εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια τους, όπως στην περίπτωση της Κυριακής Γρίβα έξω από το ΑΤ. Αγ. Αναργύρων. Γιατί η έμφυλη βία της αστυνομίας είναι συστημική βία και έχει ως σκοπό -πέρα από την ικανοποίηση των αποκτηνωμένων καθαρμάτων με στολή- να καθυποτάξει, να εξευτελίσει και να επιβάλλει την εμπέδωση της κυριαρχίας ενός ολόκληρου συστήματος, του κράτους, του καπιταλισμού και της πατριαρχίας.
Δεν ξεχνάμε ότι αν δεν υπήρχε η επιμονή της ίδιας της 19χρονης και η πίεση των κινημάτων και των συλλογικοτήτων, η υπόθεση θα είχε θαφτεί από την πρώτη στιγμή. Δεν ξεχνάμε τις απόπειρες υποβάθμισης του εγκλήματος, τη σιωπή των ΜΜΕ, τη συστηματική προσπάθεια να παρουσιαστούν οι μπάτσοι ως “εξαιρέσεις” και η υπόθεση ως “μεμονωμένο περιστατικό”, την ώρα που όλα τα στοιχεία δείχνουν μια δομική και επαναλαμβανόμενη πρακτική.
Θα βρεθούμε απέναντι σε κάθε σενάριο συγκάλυψης που επιχειρεί να διασώσει το κύρος των θεσμών, θυσιάζοντας τη ζωή και την αξιοπρέπεια όλων όσες αντιστέκονται, σπάνε τη σιωπή και δε φοβούνται να καταγγείλουν τους βιαστές και βασανιστές τους. Η δίκη αυτή αποτελεί ακόμη ένα πεδίο σύγκρουσης με το κράτος της καταστολής και της πατριαρχίας. Γνωρίζουμε καλά πως καμία δικαίωση δεν θα έρθει από μόνη της, πως τίποτα δε μας χαρίζεται και πως κάθε κατάκτηση, κάθε νίκη έρχεται μόνο μέσα από τον αγώνα!
Ο αγώνας ενάντια στην πατριαρχία, που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του κυριάρχου συστήματος, όπως και σε κάθε μορφή εξουσίας είναι διαρκής και είναι μέρος του συνολικότερου αγώνα που δίνουμε ενάντια στην καταπίεση, την εκμετάλλευση και την υποτίμηση της ζωής μας ως αναρχικές, ως αγωνιζόμενες και ως γυναίκες. Και σαν τέτοιος, δεν μπορεί να βασίζεται στην αλλάγη της στάσης από μεριάς των θεσμών της εξουσίας αλλά δίνεται στον δρόμο αντιεραρχικά, αδιαμεσολάβητα, με αλληλεγγύη και μαχητική αντίσταση. Όσο υπάρχει κράτος, καπιταλισμός, αφεντικά, τμήματα και μπάτσοι η σαπίλα του κόσμου της εξουσίας θα πέφτει συνεχώς πάνω στους καταπιεσμένους/ες και τους εκμεταλλευόμενους/ες. Γι’ αυτό ήρθε η ώρα να οργανωθούμε και να τους γκρεμίσουμε.
Κανένας εφησυχασμός, καμιά εμπιστοσύνη στο κράτος των βιαστών και δολοφόνων! Το δίκιο θα κριθεί στους δρόμους.
Συγκεντρώσεις Τετάρτη 11 Φλεβάρη
Αθήνα: Ευελπίδων (κτίριο 9, αίθουσα 4), 9.00
Θεσσαλονίκη: Καμάρα, 13.00
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ – ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ
Ομάδα ενάντια στην πατριαρχία | Αναρχική Πολιτική Οργάνωση – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων