Ημερολόγιο Εκδηλώσεων

[Αθήνα] Γενική απεργία
Τετάρτη 25 Νοέμβριος 2026, 10:30am
Επισκέψεις : 62
από Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

Μέσα σε συνθήκες βαθιάς και συνολικής συστημικής κρίσης παγκόσμια, αναδεικνύονται τόσο οι αθεράπευτες αντιφάσεις του επιβαλλόμενου κρατικού-καπιταλιστικού μοντέλου οργάνωσης της κοινωνίας, όσο και η απόλυτη αδυναμία να παραχθεί από τα πάνω οποιοδήποτε συνεκτικό κοινωνικό όραμα, προοπτική και ελπίδα. Από την εκστρατεία για την εγκαθίδρυση ενός σύγχρονου ολοκληρωτισμού και την επιβολή ενός μόνιμου Καθεστώτος Έκτακτης Ανάγκης στις δυτικές μητροπόλεις ως τις πολεμικές επιχειρήσεις, τις στρατιωτικές, οικονομικές και πολιτικές επεμβάσεις στην καπιταλιστική περιφέρεια η παγκόσμια δικτατορία του κράτους και του καπιταλισμού για τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία δεν έχει να υποσχεθεί τίποτα άλλο, πέρα από βαρβαρότητα, πολέμους, προσφυγιά, καταστροφή και λεηλασία των κοινωνιών και της φύσης.
Βασικές στρατηγικές προτεραιότητες του ελληνικού κράτους και της άρχουσας τάξης διαχρονικά αποτελούν η εξυπηρέτηση της άρρηκτης διασύνδεσής τους με τον ευρωατλαντικό άξονα και η προώθηση των αντικοινωνικών αναδιαρθρώσεων με στόχο τον συνολικό μετασχηματισμό του κράτους, της οικονομίας και της κοινωνίας. Η επιβολή πάνω στην κοινωνία της επέκτασης αυτών των στρατηγικών προτεραιοτήτων της κυριαρχίας που προηγήθηκε την περίοδο 2011-2019 επετεύχθη τόσο με τη συστηματική και άγρια καταστολή των αυτοοργανωμένων λαϊκών/κοινωνικών/ταξικών αγώνων όσο και με τη σύμπραξη και συνεργασία όλου του πολιτικού και κομματικού προσωπικού της δημοκρατίας από τη δεξιά και ακροδεξιά μέχρι την καθεστωτική και σοσιαλδημοκρατική αριστερά. Έτσι, η πολιτική διαχείριση της τελευταίας επταετίας, που αποτελεί την ακροδεξιά εκδοχή του σύγχρονου ολοκληρωτισμού, προχωρά με ακόμα μεγαλύτερη επιθετικότητα στις διακηρυγμένες στοχεύσεις του κόσμου της εξουσίας. Από τις ιδιωτικοποιήσεις, τη λεηλασία του φυσικού κόσμου, την ελαστικοποίηση και εντατικοποίηση της εργασίας, την καλλιέργεια του ρατσισμού και του εθνικισμού, την ακόμη μεγαλύτερη πρόσδεση στο ΝΑΤΟ, τη μονιμοποίηση του ρόλου του συνοριοφύλακα της Ευρώπης- Φρούριο μέχρι την άγρια καταστολή των κοινωνικών και ταξικών αγώνων και την επίθεση στο αναρχικό κίνημα.

Ολοένα και πιο έντονη είναι η όξυνση των συνθηκών εκμετάλλευσης, επιχειρώντας την εγκαθίδρυση ενός μεσαίωνα στην εργασιακή πραγματικότητα. Η εργοδοτική αυθαιρεσία, σε συνδυασμό με την απελευθέρωση των απολύσεων, επιτείνουν την επισφαλή και «μαύρη» εργασία, εντείνουν σε ακραίο βαθμό την εκμετάλλευση χιλιάδων εργαζομένων και θέτουν στο προσκήνιο τον διαρκή εκβιασμό της ανεργίας, την ίδια στιγμή που τα εξαντλητικά ωράρια οδηγούν στην συνεπακόλουθη μείωση ως και εκμηδένιση του ελεύθερου χρόνου όσων εργάζονται. Η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και εργατικών κεκτημένων δεκαετιών, κατακερματίζει τις ταξικές αντιστάσεις και αποδυναμώνει τις συλλογικές διεκδικήσεις, γεγονός που σε συνδυασμό με την πλήρη αποθράσυνση των αφεντικών, συντελεί στη ραγδαία αύξηση των εργατικών ατυχημάτων και δολοφονιών στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς -μόνο το πρώτο εξάμηνο του 2026, 80 εργαζόμενοι έχασαν τη ζωή τους, ενώ τραυματίστηκαν σοβαρά 115-. Οι δεκάδες αυτές δολοφονίες εργατών μαρτυρούν ότι οι καταπιεσμένοι συνεχίζουν να πληρώνουν με το αίμα τους τη διατήρηση και αναπαραγωγή του βάρβαρου εκμεταλλευτικού συστήματος που καταδυναστεύει, εξαθλιώνει, δολοφονεί στο βωμό της κρατικοκαπιταλιστικής κερδοφορίας και ανάπτυξης. Αυτό ακριβώς καταδεικνύουν οι πρόσφατες εργοδοτικές δολοφονίες 5 εργατριών στο εργοστάσιο της Βιολάντα, στα Τρίκαλα και 2 εργατών σε εργοστάσιο της Motor Oil, στον Ασπρόπυργο. Οι εκρήξεις αυτές που άφησαν πίσω νεκρούς και πολλούς τραυματίες δεν είναι ούτε τυχαία γεγονότα, ούτε ατυχήματα, αλλά αντίθετα αποτελούν προδιαγεγραμμένα κρατικά και καπιταλιστικά εγκλήματα, την κορυφή του παγόβουνου της άγριας ταξικής εκμετάλλευσης που επιβάλλεται στους χώρους δουλειάς.

Η επίθεση σε κάθε βαθμίδα της εκπαίδευσης μέσα από την ψήφιση μιας σειράς νομοσχεδίων (όπως οι ν.4777, ΠΔ85, νόμος "ελεύθερο πανεπιστήμιο"), η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, οι διώξεις και τα πειθαρχικά απέναντι σε αγωνιζόμενους εκπαιδευτικούς, η επιχείρηση κατάργησης του άρθρου 16, η αστυνομοκρατία στις σχολές στόχο έχουν την πλήρη ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση της δημόσιας παιδείας, τη διάλυση των εργασιακών δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών, την ένταση των ταξικών αποκλεισμών, την καταστολή, την πειθάρχηση και την υποταγή μαθητών, φοιτητών και εκπαιδευτικών στις επιταγές του συστήματος. Ομοίως, η διάλυση και απαξίωση του ΕΣΥ με υποστελεχωμένα νοσοκομεία, με ελλείψεις σε προσωπικό, δομές και υλικοτεχνικό εξοπλισμό, η πολύμηνη αναμονή για χειρουργεία και τα επί πληρωμή χειρουργεία, το κλείσιμο δομών απεξάρτησης, ψυχιατρικών δομών, δομών πρωτοβάθμιας υγείας και νοσοκομείων για παιδιά, η επίθεση στους αγωνιζόμενους υγειονομικούς και ο αποκλεισμός των φτωχών από την πρόσβαση στην υγεία είναι σημεία των αντικοινωνικών αναδιαρθρώσεων που τα πολιτικά και οικονομικά αφεντικά επιβάλλουν με ολέθριες συνέπειες για τη ζωή των πληβείων.

Η περαιτέρω λεηλασία της κοινωνικής βάσης συντελείται με τη γιγάντωση της ακρίβειας σε βασικά αγαθά της καθημερινότητας. Οι πενιχροί μισθοί και μεροκάματα δεν φτάνουν για να καλύψουν το κόστος επιβίωσης, οδηγώντας τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία μπροστά στον κίνδυνο της ανέχειας. Οι αυξήσεις στις τιμές των προϊόντων στα supermarket καθιστούν στοίχημα την κάλυψη των απολύτως απαραίτητων αναγκών, όπως η τροφή. Η “εισαγόμενη” ακρίβεια, που ακούμε από κυβερνητικά χείλη καθημερινά, δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από την όξυνση της επίθεσης των αφεντικών με στόχο τη διαρκή μεγιστοποίηση των κερδών τους σε βάρος των πληβείων. Ταυτόχρονα διογκώνεται τόσο το κόστος της μετακίνησης λόγω της αύξησης των τιμών στα καύσιμα όσο και της θέρμανσης, ως απότοκο της εγκληματικής και εκβιαστικής πολιτικής του καρτέλ ενέργειας. Σε αυτή τη συνθήκη της απαξίωσης βασικών αναγκών έρχεται να προστεθεί το στεγαστικό ζήτημα, με τα υπέρογκα ποσά των ενοικίων και τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας από funds και servicers. Ενώ στα άμεσα σχέδια των πολιτικών και οικονομικών αφεντικών έχει μπει το αγαθό του νερού με τη θέσπιση ρυθμιστικής αρχής, την απαξίωση των υπαρχόντων δομών και την επιχείρηση ιδιωτικοποίησής του.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο το ελληνικό κράτος, ως συνοριοφύλακας της Ευρώπης – Φρούριο, εφαρμόζει δολοφονικές αντι-μεταναστευτικές πολιτικές “αποτροπής” που αποτυπώνονται στους χιλιάδες νεκρούς πρόσφυγες και μετανάστες στα χερσαία και υδάτινα σύνορα, στους εγκλωβισμένους και στοιβαγμένους σε άθλιες συνθήκες στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στους φυλακισμένους κάτω από ένα ειδικό ρατσιστικό καθεστώς εξαίρεσης. Ενώ ταυτόχρονα συμμετέχει σε διακρατικές πρωτοβουλίες που σκοπό έχουν τη μεταφορά προσφύγων και μεταναστών σε τρίτα κράτη της Αφρικής και τον εγκλεισμό τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης με τη χρηματοδότηση κρατών - μελών της ΕΕ. Είναι φανερό ότι τα “τείχη” που υψώνονται δεν χρησιμεύουν μόνο για να κρατήσουν με κάθε μέσο τους απόκληρους, τους “πλεονάζοντες πληθυσμούς” εκτός Ευρώπης, αλλά και για να οδηγήσουν τις κοινωνίες της Δύσης στην εμπέδωση του εκφασισμού στο εσωτερικό τους, στη δημιουργία μιας κοινωνικής συνθήκης φόβου, ελέγχου και μίσους με σκοπό την άρρητη αποδοχή της άγριας εκμετάλλευσής τους από τους κυρίαρχους.

*

Οι διαχρονικοί ενδοσυστημικοί ανταγωνισμοί, οι αντιπαραθέσεις μεταξύ των μπλοκ εξουσίας, των αστικών επιτελείων, των ιμπεριαλιστικών δυνάμενων με διακύβευμα την ενίσχυση της ισχύος τους πάνω σε στρατηγικές περιοχές για τον έλεγχο περιοχών πλούσιων σε φυσικούς πόρους και τη μεγιστοποίηση των κερδών της κάθε πλευράς για λογαριασμό της, είναι ο λόγος εξαιτίας του οποίου η απειλή του πολέμου δεν θα παύσει ποτέ για τους λαούς και οι εφιαλτικές του συνέπειες θα συνεχίζουν να πλήττουν τους πληβείους σε κάθε γωνιά του πλανήτη που μπορεί να αποτελεί πεδίο ανάπτυξης των αδηφάγων σχεδιασμών των πολιτικών και οικονομικών ελίτ και τόπο συγκρούσεων μεταξύ των δυνάμεων της εξουσίας.
Τραγικά παραδείγματα αποτελούν το πολεμικό σφαγείο στην Ουκρανία μετά την εισβολή του Ρωσικού στρατού τον Μάρτιο του ’22 με χιλίαδες νεκρούς και εκτοπισμένους και με την περιοχή να μετατρέπεται σε πεδίο γεωπολιτικών συγκρούσεων μεταξύ ΗΠΑ-Ρωσίας-ΕΕ, η γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού με την κορύφωση της επιθετικότητας του κράτους-δολοφόνου Ισραήλ και των συμμάχων του, που εδώ και 78 χρόνια επιχειρούν το διωγμό από τα εδάφη του με τη σφαγή στη Λωρίδα της Γάζα και το αιματοκύλισμα στη Δυτική Όχθη, η αυξανόμενη επιθετικότητα των ΗΠΑ σε διάφορα σημεία (Βενεζουέλα, Κούβα), η ιμπεριαλιστική επιδρομή ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον του Ιράν, ευρύτερα η κλιμάκωση των πολεμικών συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή (Βηρυτός, Ν.Λίβανο κτλ) που στοχεύουν στην επικράτηση του σιωνιστικού κράτους του Ισραήλ στην περιοχή και την κυριαρχία του δυτικού μπλοκ εξουσίας.

Το ελληνικό κράτος, ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ, είναι σταθερά προσανατολισμένο στις επιδιώξεις της κυρίαρχης πολιτικής και οικονομικής ελίτ, της οποίας αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα και είναι προσδεδεμένο στο άρμα συμφερόντων του Ευρωατλαντισμού.. Η αναβάθμιση των ήδη υπαρχουσών στρατιωτικών βάσεων και η διεύρυνση της παρουσίας τους σε όλο τον ελλαδικό χώρο, αλλά και οι συνεχείς νέες συμφωνίες ενεργειακής και αμυντικής συνεργασίας μεταξύ Ελλάδας-ΗΠΑ-Ισραήλ δεν σηματοδοτούν παρά την ενίσχυση του ρόλου του στη νευραλγική θέση των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου και την αξιοποίηση της στρατηγικής του θέσης στις επιδιώξεις του δυτικού ιμπεριαλισμού στη Μέση Ανατολή. Η αναβάθμιση της συμμετοχής του ελληνικού κράτους στις πρόσφατες πολεμικές συγκρούσεις αναδεικνύεται μέσα από τη λειτουργία της αμερικάνικης βάσης της Σούδας ως κέντρο υποστήριξης στρατιωτικών επιχειρήσεων σε Μεσόγειο και Μέση Ανατολή, την αποστολή πολεμικών πλοίων και αεροπλάνων στην Κύπρο για την υπεράσπιση των βρετανικών βάσεων, στο πλαίσιο του πολέμου στο Ιράν, και αντιαεροπορικών συστημάτων στην Κάρπαθο, της παρουσίας των ελληνικών φρεγατών στα ανοιχτά του Ισραήλ και την Ερυθρά Θάλασσα και με τη χρήση των ελληνικών patriot στις επιχειρήσεις στη Σαουδική Αραβία.

Τα μόνιμα θύματα των ιμπεριαλιστικών πολέμων και των νεοαποικιακών επεμβάσεων δεν είναι παρά οι λαοί που δολοφονούνται, βιάζονται, φυλακίζονται, φτωχοποιούνται, εξαθλιώνονται και παίρνουν κατά εκατομμύρια το δρόμο της μετανάστευσης και της προσφυγιάς. Η απειλή γενίκευσης του πολέμου, η αύξηση του προϋπολογισμού που διαθέτουν τα κράτη σε πολεμικό εξοπλισμό, οι νέες τεχνολογίες που ενισχύουν την πολεμική μηχανή, η αυστηροποίηση του πλαισίου της στρατιωτικής και υποχρεωτικής θητείας, η επένδυση στον μιλιταρισμό, η άνοδος του φασισμού και η προώθηση του εκφασισμού, η στρατιωτικοποίηση των κοινωνιών, η επένδυση στην καταστολή και τον έλεγχο είναι τα στοιχεία που διαμορφώνουν την πραγματικότητα όπως την επιβάλλει κράτος και κεφάλαιο στην προσπάθειά του να θωρακίσει τα κέρδη του και να μεγιστοποιήσει την ισχύ του.

*

Το βάθεμα των αντικοινωνικών αναδιαρθρώσεων και η επιδίωξη του ριζικού μετασχηματισμού της κοινωνίας από το κράτος και το κεφάλαιο έχουν ως προϋπόθεση την εξουδετέρωση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων και όλων όσοι ορθώνουν ανάστημα απέναντι στην κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα. Η αντιεξεγερτική εκστρατεία του κράτους και το φασιστικό δόγμα “Νόμος και Τάξη” εκδηλώνεται ολοένα και πιο σαρωτικά μέσα από τη δολοφονική και ρατσιστική αντιμεταναστευτική πολιτική των pushbacks, των στρατοπέδων συγκέντρωσης και των αστυνομικών πογκρόμ σε πρόσφυγες και μετανάστες· τις εν ψυχρώ κρατικές δολοφονίες, τους βασανισμούς, τους βιασμούς και τις δολοφονίες μέσα σε αστυνομικά τμήματα· το ξέπλυμα βιαστών και τη συγκάλυψη κυκλωμάτων trafficking· την ψήφιση του νέου ποινικού κώδικα, του νόμου απαγόρευσης των διαδηλώσεων και την προσπάθεια εφαρμογής του στην πράξη με το χτύπημά τους. Ταυτόχρονα οι ιδεολογικοί και κατασταλτικοί μηχανισμοί του κράτους επιχειρούν το παραδειγματικό χτύπημα του αναρχικού κινήματος ως βασικού εκφραστή, όλη τη μεταπολιτευτική περίοδο, των αδιαμεσολάβητων και ριζοσπαστικών κοινωνικών και ταξικών αγώνων. Η διαρκής κατασταλτική εκστρατεία του κράτους απέναντι στο αναρχικό κίνημα, που σήμερα κλιμακώνεται, δεν αποτελεί απλά κάποιου είδους αποπροσανατολισμό ούτε είναι παράγωγο της συγκυρίας, αλλά πάγιος και διακηρυγμένος στόχος του συστήματος, ειδικά μετά την εξέγερση του ΄08 και αυτό διότι το αναρχικό κίνημα δεν έδωσε ποτέ συγχωροχάρτι σε κράτος και αφεντικά. Έτσι διαμορφώνεται ένα ειδικό καταστασταλτικό πλέγμα εναντίον του αναρχικού αγώνα με διώξεις και βασανισμούς αγωνιστών/τριών, στημένα κατηγορητήρια σε βάρος αναρχικών και ευρύτερα με την επιχείρηση σάρωσης του αναρχικού κινήματος, τις εκκενώσεις καταλήψεων, όπου το τελευταίο διάστημα η πάγια και διακηρυγμένη κρατική κατασταλτική εκστρατεία εναντίον τους βρίσκεται σε εξέλιξη και εντείνεται με πολλαπλές αστυνομικές επιχειρήσεις, τη στρατοπέδευση αστυνομικών δυνάμεων τόσο σε γειτονιές του κέντρου της πόλης, σε πάρκα, πλατείες και λόφους, τις συνεχείς κατασταλτικές επιχειρήσεις στις σχολές, την εγκατάσταση καμερών στους πανεπιστημιακούς χώρους, την απειλή διαγραφών αγωνιζόμενων φοιτητών, τις επιθέσεις στις αυτοοργανωμένες φοιτητικές δομές και στέκια. Ειδικά σε ό,τι αφορά τους πανεπιστημιακούς χώρους ασύλου ο αναρχικός αγώνας αντιμετωπίζει τη λυσσαλέα αντιεξεγερτική επίθεση της αστυνομίας και των πρυτανικών αρχών αλλά και τις επιθέσεις, τις απειλές, τις στοχοποιήσεις και την ασύστολη κατασυκοφάντηση αναρχικών/ αντιεξουσιαστών φοιτητών/τριών από τον κομματικό μηχανισμό των τραμπούκων της ΑΡΑΣ/ΕΑΑΚ/ΛΑΕ, ο οποίος λειτουργεί παραπληρωματικά των πρυτανικών και κρατικών επιδιώξεων για την απονέκρωση των φοιτητικών αγώνων, τον ελέγχο και την αποστείρωση των σχολών.

Ο κόσμος της εξουσίας επιχειρεί με την τρομοκρατία και τη διάχυση του φόβου να επιβάλει τη σιωπή και να θωρακιστεί απέναντι στην προοπτική νέων πληβειακών ξεσηκωμών, ενώ ταυτόχρονα πριμοδοτεί την επανεμφάνιση φασιστικών συμμοριών στους δρόμους, οι οποίες λειτουργούν παραπληρωματικά της κρατικής καταστολής απέναντι στους αντιστεκόμενους και τις δομές του κινήματος. Οι φασιστικές γκρούπες πριμοδοτούμενες από το κράτος και τα αφεντικά επιχειρούν να επανέλθουν στο κοινωνικό πεδίο, προκειμένου να διατελέσουν τον ιστορικό τους ρόλο ως δεκανίκι του συστήματος, επιχειρώντας να τρομοκρατήσουν τους πιο αδύναμους και εκμεταλλευόμενους και να καταστείλουν τον κόσμο που βρίσκεται στους δρόμους και αγωνίζεται ενάντια στην κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα.

*

Τα κράτη και οι κυρίαρχες ελίτ ξαναμοιράζουν τον κόσμο και αναδύεται ό,τι πιο μαύρο έχει γεννήσει η ανθρώπινη ιστορία. Ο πόλεμος και ο φασισμός, ως οι πλέον εξαχρειωμένες εκφράσεις της κρατικής και καπιταλιστικής επιβολής, αποτελούν μία πραγματικότητα που απειλεί τις κοινωνίες όλου του κόσμου. Τα ταξικά, κοινωνικά, διεθνιστικά οδοφράγματα αλληλεγγύης και οι λαϊκές/κοινωνικές αντιστάσεις και εξεγέρσεις των πληβείων σε όλο τον κόσμο αποτελούν τη μόνη ελπίδα της ανθρωπότητας για την ανατροπή των κυρίαρχων καταστροφικών σχεδιασμών και για το χτίσιμο μιας νέας κοινωνίας ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας. Οι εξεγέρσεις, οι απεργίες, οι καταλήψεις στις ευρωπαϊκές μητροπόλεις της Γαλλίας, της Ισπανίας, της Αλβανίας, της Ιταλίας και της Σερβίας αλλά και σε όλα τα μήκη και πλάτη της υφηλίου από το Μπαγκλαντές, μέχρι την Αργεντινή και τη Χιλή αποτελούν φάρους έμπνευσης για τους αγωνιζόμενους, τους πληβείους και τους καταπιεσμένους σε ολόκληρη τη γη και κρατώντας ανοιχτό το δρόμο της αντίστασης χτίζουν αναχώματα απέναντι στην επέλαση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού.

Από την πλευρά μας ως αναρχικοί αγωνιζόμαστε ενάντια στον πόλεμο, τον φασισμό, την αποικιοκρατία και τον ιμπεριαλισμό ως απότοκα της επιβολής της παγκόσμιας κυριαρχίας του κράτους και του καπιταλισμού. Είμαστε αλληλέγγυοι με κάθε λαό που μάχεται σκληρά κι επίμονα για την επιβίωση, την αξιοπρέπεια και την ελευθερία του με μόνους συμμάχους του τους αγωνιζόμενους σε ολόκληρο τον κόσμο. Αυτά τα στοιχεία του αγώνα θέλουμε να αναδείξουμε ως αναρχικοί, τη δυνατότητα του κατακτημένου να αντεπιτίθεται στον πανίσχυρο κατακτητή, την ικανότητα του φτωχού και του αποκλεισμένου να εξεγείρεται κάτω κι από τις πιο βάρβαρες συνθήκες. Γιατί απέναντι στην οργανωμένη επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου, που τοπικά και διεθνώς δεν έχει να υποσχεθεί τίποτα περισσότερο από πόλεμο και φασισμό, η μόνη ελπίδα για τις κοινωνίες βρίσκεται στα ίδια τα χέρια των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων και την πολιτική, κοινωνική και ταξική οργάνωση του αγώνα στην κατεύθυνση της κοινωνικής επανάστασης και χειραφέτησης. Μέσα από αδιαμεσολάβητους αντιιεραρχικούς και ακηδεμόνευτους αγώνες από τα κάτω, μπορούμε να περάσουμε στην αντεπίθεση ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση. Να ξαναφτιάξουμε τη ζωή με βασικά συστατικά την κοινωνική αλληλεγγύη, τη συνεργασία, χωρίς αφεντικά και δούλους. Να κάνουμε απτή πραγματικότητα τη γενικευμένη κοινωνική Αυτοδιεύθυνση, να συνοψίσουμε την πολιτική ελευθερία και την οικονομική ισότητα στο σύγχρονο επαναστατικό πρόγραμμα.

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ: ΤΕΤΑΡΤΗ 25 ΝΟΕΜΒΡΗ, ΧΑΥΤΕΙΑ, 10:30

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Συνέλευση Αναρχικών για την Κοινωνική και Ταξική Χειραφέτηση