ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΟ ΛΑΟ ΤΗΣ ΒΟΛΙΒΙΑΣ!
Παρά την καταστολή και τις απόπειρες διάσπασης των λαϊκών κινητοποιήσεων, αυτές δεν παύουν να οξύνονται. Στις 21 Μάη ο πρόεδρος της χώρας, Ροντρίγκο Παζ, μετά από αιματηρή επέμβαση της αστυνομίας και του στρατού που δεν κατορθώνει να περιορίσει την εξέγερση, εγκαταλείπει εσπευσμένα το προεδρικό μέγαρο, ενώ η γενική απεργία διαρκεί πάνω από δυο εβδομάδες. Ήδη μετά την πρώτη κατασταλτική επίθεση του κράτους στις 16 Μάη, η οποία είχε σαν αποτέλεσμα 4 νεκρούς, ο αγώνας του βολιβιανού λαού εξαπλώνεται και ριζοσπαστικοποιείται, κυρίως με την άφιξη στην Λα Παζ χιλιάδων αυτόχθονων και αγροτών που διανύουν τεράστιες χιλιομετρικές αποστάσεις με αίτημα να καταργηθεί ο νόμος 1720 που ψηφίστηκε τον Απρίλη του 2026 και εισήγαγε τις μικρες γαιοκτησίες στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, αποδυναμώνοντας την ιστορική προστασία της μικρής γαιοκτησίας στην χώρα.
Εδώ αξίζει να αναφερθεί και ο ρόλος του κινηματος των “Κόκκινων Πόντσο”. Πρόκειται για ένα ιστορικό κίνημα των αυτόχθονων Aymaras, για τους οποίους το κόκκινο είναι το χρώμα του πολέμου και οι οποίοι βρίσκονται στην καρδιά όλων των εξεγέρσεων που έχουν ξεσπάσει στην Βολιβία από το 2022 κι έπειτα. Να σημειωθεί ότι το εν λόγω κίνημα έχει τις δικές του ένοπλες πολιτοφυλακές.
Στις 24 Απριλίου, η κυβέρνηση επιχειρεί να περιορίσει την σύγκρουση, συνάπτοντας συμφωνία με την CIDOB (Συνομοσπονδία των Αυτόχθονων Λαών της Βολιβίας) για την ενσωμάτωση στον νόμο νέου άρθρου με στόχο την ενίσχυση της προστασίας των συλλογικών και αυτόχθονων εδαφών. Αυτή η συμφωνία απορρίπτεται από την πλειοψηφία των ιθαγενικών κι αγροτικών οργανώσεων καθώς δεν τροποποιεί τον πυρήνα του νόμου. Η πολιτική εξουσία αναγκάζεται να αποσύρει τον νόμο (προετοιμάζοντας έναν αντίστοιχο), αλλά οι κινητοποιήσεις συνεχίζονται και εντείνονται.
Με την πάροδο του χρόνου, ο αγώνας ριζοσπαστικοποιείται και τίθενται κι άλλα αιτήματα που συνδέονται με τον καλπάζοντα πληθωρισμό, την οικονομική κρίση, την έλλειψη καυσίμων. Τελικά παίρνει την μορφή μιας πολιτικής χιονοστιβάδας που αναγκάζει τον πρόεδρο της χώρας κι εκλεκτό του Τραμπ να εγκαταλείψει εσπευσμένα το προεδρικό μέγαρο.
Στο μεταξύ, η COB (Κεντρική Οργάνωση των Εργατών της Βολιβίας), για τον ηγέτη της οποίας η κυβέρνηση έχει εκδώσει ένταλμα σύλληψης, συνδέεται με κινητοποιήσεις και μπλόκα σε πολλά σημεία της χώρας, ενώ χιλιάδες εργάτες από τα εργατικά προάστια του El Alto συρρέουν στην πρωτεύουσα.
Κι αν οι αυτόχθονες κι αγροτικές οργανώσεις δηλώνουν ότι ο αγώνας τους είναι συλλογικός κι όχι ατομικός (εξάλλου για τους αυτόχθονες η γη ήταν πάντα συλλογική και οι αποφάσεις τους εξίσου), δίνοντας το παράδειγμα και στους εργάτες των πόλεων, οι τελευταίοι ανακαλύπτουν την δύναμη της συλλογικοποίησης και της αυτοοργάνωσης και μέσα από την γενική απεργία η οποία διαρκεί εδώ και δυο βδομάδες.
Για αυτό το λόγο, η εξουσία αναγκάζεται να αλλάξει τακτική και απέναντι στους εργάτες και τους εκπαιδευτικούς (αν και πολλοί πολιτικοί ζητούν την επέμβαση του στρατού και την κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης). Πιο συγκεκριμένα, επιχειρεί αφενός να διασπάσει το μέτωπο του αγώνα, κι αφετέρου να τον χειραγωγήσει προς μια κατεύθυνση που της ταιριάζει περισσότερο, εκείνη του πρώην προέδρου Έβο Μοράλες, έστω κι αν ο τελευταίος δεν έχει καμία σχέση με την εξέγερση και μάλλον πασχίζει να ηρεμήσει τα πνεύματα.
Σε αυτά τα πλαίσια, υπόσχεται στους μεταφορείς να τους αποζημιώσει για τις μηχανές των οχημάτων τους λόγω χρήσης νοθευμένης βενζίνης, ενώ το Υπουργείο Εργασίας συνάπτει μια “συμφωνία” με την Συνομοσπονδία των Εκπαιδευτικών -οι εκπαιδευτικοί είναι ένας κοινωνικός χώρος όπου ο αγώνας είναι πιο προωθημένος και καλύτερα οργανωμένος-, συμφωνία με βάση την οποία χορηγείται ένα ετήσιο πριμ 2.400 πέσος και υποσχέσεις συμμετοχής των ηγετών στην εκπόνηση ενός νέου νομοσχεδίου για την εκπαίδευση με αντάλλαγμα το σταμάτημα των κινητοποιήσεων και των απεργιών. Όμως, η Ένωση Δασκάλων των Πόλεων, που είναι το μεγαλύτερο εκπαιδευτικό σωματείο, απορρίπτει την συμφωνία. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια γελοία “αύξηση” μικρότερη από 2%, την στιγμή που οι εκπαιδευτικοί κι όλοι οι εργαζόμενοι διεκδικούν αυξήσεις 20%.
Έτσι, οι κινητοποιήσεις συνεχίζονται και, μέσα από αυτές, οι αγωνιζόμενοι κι οι αγωνιζόμενες δημιουργούν δομές αυτοοργάνωσης. Στις περιοχές El Alto, Senkata, Ventilla, Puente Vela, Puente Bolivia και σε διάφορα άλλα μπλόκα γίνονται συνελεύσεις, δημιουργούνται χώροι συζήτησης και συλλογικών αποφάσεων στη βάση της γειτονιάς, του σχολείου, του εργοστασίου. των αγροτικών κοινοτήτων ως λαϊκά όργανα για την συνέχιση του αγώνα μετά την κατάρρευση της πολιτικής εξουσίας.
Σε έναν απολογισμό της εφημερίδας Daily Left σχετικά με την πόλη Cochabamba, αναφέρεται ότι “τα μπλόκα παραμένουν σε πολλά σημεία στις περιοχές Huayllani, San Isidro, Aguirre, Colomi. Από την άλλη, οι Οργανώσεις Περιφερειακής Βάσης (OTB) του Quillacollo αποφάσισαν να συντονίσουν τα μπλόκα ούτως ώστε να μην είναι δυνατές οι μεταφορές στην επαρχία Cercado. Είναι αναρίθμητος ο αριθμός των μπλόκων και των αυτοοργανωμένων συνελεύσεων σε αυτή την επαρχία των 240.000 κατοίκων με πρωτεύουσα την Cochabamba. Αξίζει επίσης να αναφερθεί ότι ο παλιός δρόμος προς την Santa Cruz είναι επίσης μπλοκαρισμένος στα μεγαλύτερα τμήματα του Tiraque, συμπεριλαμβανομένων διεπαρχιακών δρόμων όπως εκείνων του Vacas.”
Όλες αυτές οι μορφές αυτοοργάνωσης είναι σε σύγκρουση με τις εθνικές συνδιακλιστικές και πολιτικές ηγεσίες που εξαπάτησαν τον κόσμο στην διάρκεια των κινητοποιήσεων του Δεκέμβρη του 2025/Γενάρη του 2026. όπου είχαν καλέσει τους αγωνιζόμενους να πάνε στα σπίτια τους, μετά τις υποσχέσεις της κυβέρνησης να ικανοποιήσει τα αιτήματά τους. Εννοείται ότι η κυβέρνηση δεν ικανοποίησε κανένα από τα αιτήματα.
Σημαντικό σύμπτωμα αυτών των εξελίξεων είναι ότι στα εργατικά προάστια El Alto, στα υψίπεδα της Λα Παζ, τα οποία συνήθως έπαιζαν καθοριστικό ρόλο στις εργατικές κινητοποιήσεις της χώρας, αρχίζουν, με τη σειρά τους, να αναδύονται, έστω και εμβρυακά, μορφές αυτοοργάνωσης.
Εδώ και δεκαετίες, οι αγροτικές κι εργατικές κινητοποιήσεις στην Βολιβία επηρεάζουν σημαντικά όλες τις χώρες της Λατινικής Αμερικής. Και οι τωρινές κινητοποιήσεις βρίσκουν ήδη απήχηση στην Αργεντινή και την Χιλή, ενισχύοντας τις εκεί κινητοποιήσεις.
Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι η χιλιανή κυβέρνηση του Μιλέι, με την υποστήριξη του Τραμπ, ΄έστειλε δυο αεροπλάνα υποτίθεται με “ανθρωπιστική βοήθεια” για να σπάσει το μπλόκο που έχουν επιβάλλει οι απεργοί στην Λα Παζ, ούτε ότι ανέλαβε την πρωτοβουλία μιας “ανθρωπιστικής δημοκρατικής” διακήρυξης την οποία υπέγραψαν 8 χώρες (Αργεντινή, Χιλή, Ισημερινός, Κόστα Ρίκα, Παναμάς, Παραγουάη και Περού) για να στηρίξουν την βολιβιανή κυβέρνηση. Όλα αυτά βέβαια πριν την εσπευσμένη αποχώρηση του προέδρου της Βολιβίας από το προεδρικό μέγαρο.
Δεδομένου ότι τα βλέμματα των καταπιεσμένων και αγωνιζόμενων ανδρών και γυναικών της Λατινικής Αμερικής είναι στραμμένα στην βολιβιανή εξέγερση, οι εξελίξεις σε αυτή την χώρα μπορεί να επηρεάσουν την σταθερότητα και των υπόλοιπων καθεστώτων της Νότιας και Κεντρικής Αμερικής.
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΕ ΤΟΠΙΚΟ, ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ ΕΝΟΣ ΚΟΣΜΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ!
Maria Flavel