ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ
ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ ΤΗΣ ΑΝΑΘΕΣΗΣ
ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ
Οι εκλογές, ως μηχανισμός ελέγχου, αποτελούν το βασικό εργαλείο της εξουσίας στην αστική δημοκρατία για τη διασφάλιση της κοινωνικής συναίνεσης και της νομιμοποίησης της κυριαρχίας των ισχυρών πάνω στην κοινωνική βάση. Δίνεται η ψευδαίσθηση της δήθεν επιλογής εναλλακτικής και συμμετοχής στην λήψη αποφάσεων από την κοινωνία, συχνά με την χρήση δίπολων, που έχουν ως αποτέλεσμα την πλήρη αποστασιοποίηση των ανθρώπων από τα κοινά και την ανάθεση των αποφάσεων για τις ζωές μας στους "ειδικούς". Έτσι και οι φοιτητικές εκλογές αποτελούν από την μία την προσπάθεια εξασφάλισης θεσμικών θέσεων από τις κομματικές παρατάξεις για τον έλεγχο των διαδικασιών και των αποφάσεων του φοιτητικού κινήματος και από την άλλη την νομιμοποίηση της υπάρξης των δήθεν "αγωνιστικών" δυνάμεων και της παρασιτικής τους φύσης.
Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, βλέπουμε τις τελευταίας βδομάδες τις σχολές μας να γίνονται πεδία προεκλογικής καμπάνιας από τις διάφορες κομματικές νεολαίες. Ως αποκορύφωμα της σήψης του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού, η κάθε κομματική δύναμη πλασάρει μία αγωνιστική στάση και σε ένα κλίμα επίδειξης παραθέτει τις "δήθεν" νίκες της, που δεν αποτελούν τίποτα άλλο παρά κατακτήσεις της φοιτητικής βάσης. Έτσι, από τις κλασικές αντι-αγωνιστικές και συντηρητικές δυνάμεις, ή εκείνες τις παρατάξεις που οικειοποιούνται εργαλεία πάλης του Αναρχικού αγώνα, μέχρι τις πλέον εχθρικές προς το κίνημα και πιόνια των πρυτανικών αρχών, όπως η ΕΑΑΚ/ΑΡΑΣ, δεν έχουν τίποτα να υποσχεθούν παρά την αδρανοποίηση των φοιτητικών συλλόγων, την εργαλειοποίηση των αγώνων μας και την εκλογική εκμετάλλευση των αναγκών και των στόχων του φοιτητικού κινήματος.
Σε μια περίοδο οξυμένης επίθεσης από Κράτος και αφεντικά στον δημόσιο χαρακτήρα της Παιδείας και στην προσπάθεια επιβολής μιας συνθήκης πλήρους αυταρχισμού από το Κράτος και τις πρυτανικές αρχές στους χώρους ασύλου, η ανάγκη συσπείρωσης των φοιτητών σε ελευθεριακά, αυτοοργανωμένα σχήματα και η αδιεμεσολαβητη συμμετοχή τους στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες αποτελούν μονόδρομο.
Για εμάς, ως αναρχικοί και αναρχικές, η συνειδητή άρνηση συμμετοχής μας στις φοιτητικές εκλογές δεν είναι απλώς ένα ιδεολογικό ζήτημα. Είναι η συνειδητοποίηση της αντικειμενικής πραγματικότητας. Από τις πιο φιλοκυβερνητικές φωνές που πανηγυρίζουν για την θεσμική κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου και τις διαγραφές, μέχρι τις δήθεν κινηματικές και αγωνιστικές, όλες αυτές θέλουν να κάνουν πολιτική καριέρα πάνω στις πλάτες της κοινωνικής βάσης. Το φοιτητικό κίνημα δεν είναι μια μειοψηφία ειδικών που η κομματική τους γραμμή έχει υποκαταστήσει την συνείδηση και την νοημοσύνη τους. Είναι η βάση του, οι καθημερινοί άνθρωποι που με την συμμετοχή τους σε συλλογικές διαδικασίες βάσης, καταλήψεις, διαδηλώσεις έχουν μπει ανάχωμα στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση τα τελευταία 50 χρόνια και θα το κάνουν και για άλλη μια φορά σε όσα έρχονται σύντομα.
Απέναντι στους υπηρέτες των κομματικών συμφερόντων, είτε δεξιών, είτε αριστερών, οι πραγματικά αυτοοργανωμένες δυνάμεις οφείλουν να πάρουν στο προσεχές μέλλον πρωτοβουλίες που θα σπάσουν τον κύκλο της ηττοπάθειας και της μιζέριας. Να αντιτάξουμε με όπλο μας την αξιοπρέπεια, την αλληλεγγύη και το δίκαιο τον αδιαμεσολάβητο αγώνα από τα κάτω. Για ένα πανεπιστήμιο που οι φοιτητικοί σύλλογοι, αυτοοργανωμένα και χωρίς αρχηγούς και ΔΣ, θα καταλάβουν τους χώρους που σπουδάζουμε, κοινωνικοποιούμαστε και πολιτικοποιούμαστε. Επαναδιεκδικώντας το άσυλο και τον κοινωνικό του χαρακτήρα. Θέτοντας τους στόχους ενός φοιτητικού κινήματος που θα είναι πραγματικά ακηδεμόνευτο, επικίνδυνο, και επαναστατικό.
ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ
ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ
Πρωτοβουλία Αναρχικών Φοιτητών-τριών Αθήνας