Στις 30 Σεπτεμβρίου η συμμορία ΕΑΑΚ/ΛΑΕ/ΑΡΑΣ οργάνωσε ένα ακόμα σκηνικό έντασης και τραμπουκισμού, αυτή την φορά απέναντι σε συντρόφους και συντρόφισσες της Αναρχικής Συνέλευσης Φοιτητών Quieta Movere στο ΑΠΘ. Ο συγκεκριμένος μηχανισμός εσωτερικής καταστολής του φοιτητικού κινήματος που λειτουργεί υπό την προβιά της συνδικαλιστικής παράταξης των ΕΑΑΚ και της πολιτικής οργάνωσης της Λαϊκής Ενότητας, έχοντας ως πάγιο στόχο την πολιτική αποστείρωση των πανεπιστημίων από οποιαδήποτε ριζοσπαστικό και αδιαμεσολάβητο στοιχείο, αφού προσπάθησε αποτυχημένα να προκαλέσει τους συντρόφους της ΑΣΦ Quieta Movere οι οποίοι πραγματοποιούσαν παρέμβαση εν όψει του δεύτερου Ελευθεριακού Φεστιβάλ που θα διεξαχθεί στις 2-3 Οκτωβρίου, στη συνέχεια τους επιτέθηκε και τους κυνήγησε στο κάμπους του ΑΠΘ.
Ο λόγος που η συγκεκριμένη συμμορία έχει επιλέξει τον ρόλο του λυσσασμένου σκυλιού των ελληνικών πανεπιστημίων είναι ξεκάθαρος: δεν τους έχει μείνει κανένα άλλο μέσο για προώθηση των σκοπών τους πέραν της ωμής βίας και της επιβολής. Σκοποί οι οποίοι τις περισσότερες φορές ευθυγραμμίζονται με τις κρατικές και πρυτανικές επιταγές και με τα οικονομικά συμφέροντα μεγαλοστελεχών τους. Έτσι, ο συγκεκριμένος αντιαναρχικός μηχανισμός, έχει καταντήσει να βγάζει ασφαλίτικες ανακοινώσεις εσωτερικής κατανάλωσης περί κάποιων υποτιθέμενων -και ποτέ κατανομαζόμενων- σκοτεινών κύκλων αναρχικών που έχουν βάλει στο στόχαστρο αποκλειστικά το συνάφι τους, και μετά με βάση αυτές τις ανακοινώσεις να στοχοποιεί το σύνολο των ελευθεριακών και αυτοοργανωμενων δυνάμεων στα πανεπιστήμια. Το αποτέλεσμα αυτής της συνθήκης είναι ένας περιφερόμενος αντικοινωνικός θίασος με χαρακτηριστικά και εξοπλισμό τάγματος εφόδου που κάνει την εμφάνιση του στα πανεπιστήμια για να τραμπουκίσει όποιον δεν αναπαράγει το αφήγημα τους.
Μέσα στα πανεπιστήμια βιώνουμε μια συνθήκη που από τη μια η κρατική επίθεση λαμβάνει πρωτόγνωρα μεγέθη και από την άλλη το φοιτητικό κίνημα βρίσκεται σε κατάσταση απονέκρωσης, μετά από μια σειρά ηττών τα τελευταία χρόνια. Αυτό ακριβώς είναι και το πλαίσιο όπου τέτοιοι παρακρατικοί μηχανισμοί εσωτερικής καταστολής μπορούν να επιβληθούν και να επιβάλουν τη σιωπή, τη διαμεσολάβηση και την απάθεια για τα κοινά. Εν όψει μιας πολύ κρίσιμης περιόδου για το αγαθό της Παιδείας και για την πολιτική δράση εντός του ασύλου και ειδικά εν όψει της επετείου του Πολυτεχνείου -μιας επετείου που το σύνολο της θεσμικής αριστεράς προσπαθεί να απονευρώσει και να την απονοηματοδοτήσει σε έναν απλό μουσειακό εορτασμό-, και ιδίως αναγνωρίζοντας την περσινή δολοφονική επίθεση 200 οπλισμένων κρανοφόρων της ΑΡΑΣ/ΕΑΑΚ/ΛΑΕ έναντι 30 αναρχικών την ώρα που έκαναν πολιτικές παρεμβάσεις στον χώρο ως το πιο ξεκάθαρο παράδειγμα του που οδηγεί ο ρόλος που έχουν επιλέξει να παίξουν, είναι περισσότερο από ποτέ απαραίτητο για τις δυνάμεις αυτές στα πανεπιστήμια που προωθούν τον αδιαμεσολάβητο αγώνα και την οργάνωση στη βάση, που παλεύουν για τις ελευθεριακές αξίες και ιδανικά, να υπερασπιστούν το έδαφος τους και να μην παραχωρήσουν σπιθαμή γης σε κράτος, κεφάλαιο και τους αυλικούς τους.
Όλοι και όλες στο 2ο Ελευθεριακό Φεστιβάλ για τον Οργανωμένο Αναρχισμό, τους ταξικούς και κοινωνικούς αγώνες
2-3 Οκτωβρίου 2026 – Πάρκο Ξαρχάκου | ΧΑΝΘ, Θεσσαλονίκη
ΠΙΣΩ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ - ΕΜΠΡΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ
ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ ΡΟΥΦΙΑΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ
Πρωτοβουλία Αναρχικών Φοιτητών/-τριών Αθήνα